ریشه ترس از حق‌گویی

حق‌گویی نیازمند دل‌کندن از دلبستگی و عشق به دنیاست.
کسانی که جان را فدای حق می‌کنند (مانند شهید فهمیده)، به راستی به خدا و وعده‌های او ایمان دارند.
آن‌ها دنیا را در ترازوی حق، سبک می‌بینند.
پس تا زمانی که دل‌مان به لذت‌های زودگذر بسته است، زبان‌مان برای گفتن حق، سنگین خواهد بود.

حضرت آیت‌الله وفسی

ارزش حقیقی سخن

"مهم این است که حرف شما عمیق، دقیق و متقن باشد. اگر این‌گونه بود، ارزش دارد."

در فضای پرزرق و برق امروز، گاهی پشتوانه‌های رسانه‌ای یا موقعیت اجتماعی، جایگزین "ارزش ذاتی سخن" می‌شود. اما معیار نهایی، اعتبار خود کلام است. سخنی که بر اساس استدلال محکم (متقن)، دقت در جزئیات و عمق در معنا باشد، حتی اگر از زبان یک فرد عادی بیان شود، ارزشمند و ماندگار است. در مقابل، سخن سست و بی‌اساس، حتی اگر از بلندپایه‌ترین شخصیت‌ها بیان شود، در درازمدت رسوا می‌شود و مردم به آن می‌خندند.

حضرت آیت‌الله وفسی

نردبان عزت و ذلت

فرمود: "هر کس که عزیز باشد و حق را ترک کند، ذلیل می‌شود. و هر کس که ذلیل باشد ولی حق را بچسبد، خدا او را عزیز می‌کند."

این روایت، معادله‌ای الهی برای "عزت" و "ذلت" ارائه می‌دهد. بر اساس این قاعده، عزت واقعی با "چسبیدن به حق" به دست می‌آید، نه با قدرت و ثروت. اگر کسی با تکیه بر موقعیت اجتماعی‌اش، از حق فاصله بگیرد، به زودی خوار و رسوا خواهد شد. در مقابل، فردی که در نظر مردم، ضعیف و کم‌ارزش است، اما استوار بر حقیقت ایستاده، نزد خدا عزیز است و این عزت، دیر یا زود در دنیا نیز آشکار می‌شود.

حضرت آیت‌الله وفسی

کارِ آینه

خورشید (ذات الهی) عاشق جمال خود است.
ما، مانند یک آینه‌ای هستیم که تصویر خورشید در آن افتاده است.
اگر بگویی: "من خودم را دوست دارم"، در اشتباهی!
زیرا آنچه می‌بینی، تو نیستی، انعکاس خورشید است.
کار آینه این نیست که عاشق خود باشد،
کارش این است که صیقل یابد و نور خورشید را هرچه بیشتر و واضح‌تر بازتاب دهد.
عشق تو نیز باید متوجه همان نور باشد.

حضرت آیت‌الله وفسی